کتاب سفيران پیامبر اعظم ((ص))

تصویر  محسن پاک آئین در نت نشر

توسط محسن پاک آئین در 28 فروردين 1394 در دسته‌بندی کـــــتاب

916 بار مطالعه شده اولین نظر را بدهید
  • توضیحات
  • اطلاعات بیشتر
  • . نوع فایل :docx حجم فایل : 0.17 مگابایت



    مقدمه
    سال هفتم هجرت یکی از درخشان¬ترین دوران رسالت پیامبر اسلام به شمار می¬آید. در این دوران پیامبر اعظم(ص) پس از فراغت از جنگ¬های ناخواسته داخلی که منافقان و یهودیان و مشرکان قریش بر او تحمیل کرده بودند، فرصت را مغتنم شمرده، به منظور معرفی دین مبین اسلام به ملل و اقوام و قبایل متعدد در خارج از جزیره العرب، رسالت جهانی خویش را آغاز کرد. برای انجام این وظیفه سنگین، نامه¬هایی به رهبران دینی و سیاسی، زمامداران، پادشاهان، بزرگان اقوام و قبایل و حکومت¬های همسایه نگاشته و با اعزام سفراء و نمایندگان خویش، آنان را به دین اسلام دعوت کرد.
    محتوای غالب این نامه¬ها و یا میثاق نامه¬ها که هم اکنون حدود یکصد و هشتاد و پنج عنوان در اختیار داریم، عمدتاً معرفی دین اسلام، بیان چارچوب¬های آن و در پایان تبلیغ و دعوت به اسلام است.
    پیامبر اعظم(ص) پیش از گزینش و اعزام هیئت¬های نمایندگی، اصحاب و یارانش را صبح زود به نزد خویش فراخواند و پس از اقامه نماز صبح با آنان چنین فرمود:
    «ای مردم!
    خداوند مرا به عنوان پیامبر رحمت برای جهانیان برگزید، پس هرگز با من مخالفت نکنید، همان طوری که حواریون با حضرت عیسی(ع) مخالفت ورزیدند.
    یاران پیامبر گفتند: یا رسول الله! مگر رفتار آنان با عیسی(ع) چگونه بود؟
    پیامبر فرمود: او نیز مانند من از یاران خویش خواست تا پیام آسمانی-اش را به گوش جهانیان برسانند، تعدادی از آنان که محل مأموریت¬شان نزدیک بود، آن را پذیرفتند ولی افرادی که راه آنان دور بود، از عزیمت به آن منطقه امتناع ورزیدند.
    نمایندگان مورد نظر، زبان رسمی محل مأموریت خویش را به خوبی می¬دانستند و با آن صحبت می¬کردند.
    آن گاه پیامبر اعظم(ص)، چندین نفر از افراد زبده و شایسته را برای ابلاغ پیام رسالت به عنوان سفیر و نماینده تام الاختیار خویش انتخاب کرد و به مناطق مختلف اعزام شدند.
    با مطالعه و کنکاش دقیق در محتوای پیام¬ها و نامه¬ها، پیام رسانان و نمایندگان اعزامی، مخاطبان پیام، کشورها و مناطق تعیین شده برای ابلاغ پیام، به این حقیقت پی می¬بریم که پیامبر اعظم(ص)، کلیه ظرافت¬ها و
    ریزه¬کاری¬های مربوط به شناخت مخاطب، موقعیت شناسی، آداب و رسوم مقبول تشریفاتی و دیپلماسی، جایگاه و منزلت افراد، مسایل حفاظتی و طبقه بندی نامه¬ها، اصول نامه¬نگاری و پیام رسانی را مدّ نظر داشته و به این رسالت مهم جهانی اقدام نموده است. به نظر می¬رسد در خصوص هر یک از محورهای یاد شده، باید تحقیق و مطالعه بیش¬تر و دقیق¬تری در جای مناسب صورت پذیرد و در مناسبات و روابط خارجی کشور عزیزمان با سایر ممالک به عنوان الگو و مبنای سیاست خارجی مورد استفاده قرار گیرد.
    به منظور رعایت اختصار و پرهیز از طولانی شدن مطلب، در این مقدمه کوتاه به ذکر چند نکته قابل توجه در نامه¬ها و پیام¬های آن حضرت بسنده می¬کنیم:
    1 ـ سفراء و نمایندگان منتخب پیامبر اعظم(ص)، آشنایی و اطلاع کافی از حوزه مأموریت خویش داشته¬اند. به عنوان نمونه «دحیه بن خلیفه کلبی که مأمور ابلاغ پیام رسالت به «هرقل» قیصر روم بود، نسبت به منطقه شامات اطلاعات وسیعی داشت و چندین بار به این منطقه سفر کرده بود. همچنین «سلیط بن عمرو»، سفیری که برای سرزمین مسیحی حبشه در نظر گرفته شده بود، مدت¬ها در حبشه زندگی کرده و از آیین مسیحیت و تعالیم کلیسا آگاهی داشت.
    2 ـ شایستگی، قابلیت¬های جسمی و معنوی، اقتدار و بی¬باکی نمایندگان پیامبر در ملاقات با سران و پادشاهان، نمونه و توصیف ناپذیرد بود.
    «حاطب بن ابی بلتعه» نماینده پیامبر جهت ابلاغ پیام دعوت اسلام به مقوقس رهبر قبطیان مصر، آنچنان با متانت و گشاده¬رویی سخن گفت که مقوقس در برابر پاسخ¬های دندان شکن و منطق محکم سفیر پیامبر به زانو در آمد و زبان به تحسین وی گشود و گفت:
    «احسنت انت حکیم، جاء من عند حکیم:» آفرین بر تو، مرد
    فهمیده¬ای هستی و از طرف شخص فهمیده و با کمالی پیغام آورده¬ای».
    3 ـ با دقت در متون نامه¬ها پی می¬بریم که موقعیت و جایگاه سلاطین و رهبران فکری و سیاسی کاملاً مراعات گردیده و متن نامه¬ها بسیار فشرده و خلاصه تدوین شده است و از متون طولانی و خسته کننده پرهیز گردیده است.
    4 ـ غالب پادشاهان و زمامداران و بزرگان دینی و سیاسی آن زمان به جز خسرو پرویز پادشاه ایران که مرد مغرور و خودخواهی بود، تحت تأثیر نامه¬ها و بیانات و مذاکرات هیئت¬های نمایندگی قرار گرفتند و از نمایندگان پیامبر به نحو شایسته¬ای استقبال کردند و با محبت و صمیمیت با هدایای مخصوص آنان را بدرقه نمودند و همین رویه باعث شد تا آیین اسلام گسترش یابد و باب گفتگوی اسلام و مسیحیت باز شود و سرانجام دسته دسته از پیروان ادیان آن روز، رهسپار مدینه النبی شوند.
    5 ـ در تدوین متن پیام¬ها و نامه¬ها، موقعیت سیاسی، عقیدتی، اجتماعی، ویژگی¬های روحی و اخلاقی مخاطبان نیز کاملاً منظور شده است.
    به عنوان مثال: «پیامبر نامه خود را با درود اسلامی که همان «سلام علیک» می¬باشد، آغاز کرده و شخصاً به زمامدار حبشه درود فرستاده است ولی در نامه¬های دیگر درود شخصی به کسری و قیصر و مقوقس، زمامداران ایران و روم و مصر؛ نفرستاده، بلکه نامه را با یک درود کلی (سلام بر پیروان هدایت) آغاز کرده است.
    در این نامه شخصاً به زمامدار حبشه سلام فرستاده و از این طریق در حق او برتری خاصی نسبت به سایر زمامداران معاصر وی قایل شده است. در پایان همین نامه برخلاف نامه¬های دیگر، دعوت خود را به لباس پند و اندرز درآورده و از این طریق از ابراز شخصیت و بزرگی خودداری شده است.
    در حالی که لحن پیام آن حضرت نسبت به پادشاه خودکامه و مستکبری چون خسرو پرویز که گستاخانه نامه پیامبر را پاره می¬کند، به گونه دیگری است:
    انّ دینی و سلطانی سیبلغ ما بلغ ملک کسری، و لینتهی الی منتهی الخّف و الحافر...
    قلمرو حکومت دینی و اقتدار من به زودی، مرزهای حکومت کسری را در نوردیده و به آن نقطه¬ای می¬رسد که مرکب¬های تندرو به آنجا خواهد رسید.

  • تعداد دانلود: گزارش تخلف

    مطالعه آنلاین و دانلود رایگان

لطفا نظر خود را با دیگران به اشتراک بگذارید