متن کامل قانون اساسی ایالات متحده آمریکا

.
تصویر کاربری سایه سار در نت نشر

توسط سایه سار در 6 تير 1394 در دسته‌بندی شــــرکت

این نت نشر را به دوستانتان معرفی کنید:

603 بار مطالعه شده فایل رایگان اولین نظر را بدهید
  • توضیحات فایل
  • اطلاعات بیشتر
  • فرمت فایل :pdf حجم فایل : 2.42 مگابایت



    قانون اساسی ایالات متحده، ابتکار چند تن از بزرگ ترین رهبران آمریکا پس از جنگ استقلال مستعمره نشینان، از زمان به اجرا در آمدن آن در 21 ژوئیه 1788 تا کنون، از حقوق و آزادی های مردم آمریکا حمایت کرده است. این سند همچنین به عنوان منبعی الهام بخش برای میهن پرستان در هر کجا که
    به فکر ایجاد “یک دولت خردمند و عادل” هستند عمل کرده و هدفی است که توسط جورج میسون، نماینده برای کشاورزانی که در کنوانسیون مشروطه که در سال 1787 برگزار شد گرد هم آمده بودند، پایه گذاری شد.

    برای خوانندگانی که علاقه مند به مطالعه این سند تاریخی
    و ارتباط آن با دولت دموکراتیک فعلی هستند، این نشریه
    کامل ترین و معتبرترین متن از قانون اساسی، منشور حقوق
    شهروندان، و سایر اصلاحیه هایی را که از زمان ده اصلاحیه
    نخست به تصویب رسیده است، ارائه می دهد. این سند شامل
    مقاله ای پیرامون تغییرات تاریخی است که منجر به تشکیل
    کنوانسیون قانون اساسی، مشاجرات و سازش های میان
    نمایندگان، و تصویب و روند اصلاحات شد. سر انجام، این سند
    توضیحات تشریحی را برای متن قانون اساسی و 27 اصلاحیۀ
    آن فراهم می کند.


    فهرست مطالب

    I . . مقدمه
    .. قانون عالی کشور
    .. ضرورت تدوین قانون اساسی
    . . مجمع قانون اساسی
    .. تصویب قانون اساسی

    .. تشكیل قانون اساسی
    II . . قانون اساسی ایالات متحده )متن(
    . . اصلاحیه های قانون اساسی ایالات متحده،
    . . )متن(
    III . . قانون اساسی ایالات متحده )همراه با یادداشت ها(
    .. اصلاحیه های قانون اساسی ایالات متحده،
    .. )همراه با یادداشت ها(


    ***********************************************

    وزارت امور خارجه ایالات متحده
    اداره برنامه های اطلاعات بین المللی
    http://www.america.gov/persian

  • تعداد دانلود: 11 گزارش تخلف

    قانون اساسی
    ایالات متحده آمریکا
    همراه با یادداشت های تکمیلی
    آم درب رارۀ یکا
    قانون اساسی ایالات متحده، ابتکار چند تن از بزرگ ترین
    رهبران آمریکا پس از جنگ استقلال مستعمره نشینان، از زمان
    به اجرا در آمدن آن در 21 ژوئیه 1788 تا کنون، از حقوق و
    آزادی های مردم آمریکا حمایت کرده است. این سند همچنین
    به عنوان منبعی الهام بخش برای میهن پرستان در هر کجا که
    به فکر ایجاد “یک دولت خردمند و عادل” هستند عمل کرده و
    هدفی است که توسط جورج میسون، نماینده برای کشاورزانی که
    در کنوانسیون مشروطه که در سال 1787 برگزار شد گرد هم
    آمده بودند، پایه گذاری شد.
    برای خوانندگانی که علاقه مند به مطالعه این سند تاریخی
    و ارتباط آن با دولت دموکراتیک فعلی هستند، این نشریه
    کامل ترین و معتبرترین متن از قانون اساسی، منشور حقوق
    شهروندان، و سایر اصلاحیه هایی را که از زمان ده اصلاحیه
    نخست به تصویب رسیده است، ارائه می دهد. این سند شامل
    مقاله ای پیرامون تغییرات تاریخی است که منجر به تشکیل
    کنوانسیون قانون اساسی، مشاجرات و سازش های میان
    نمایندگان، و تصویب و روند اصلاحات شد. سر انجام، این سند
    توضیحات تشریحی را برای متن قانون اساسی و 27 اصلاحیۀ
    آن فراهم می کند.
    در باره آمریکا: قانون اساسی ایالات متحده آمریکا همراه با یادداشت های تکمیلی بر
    گرفته ازدائره المعارف World Book چاپ 2004 ، شرکت ورلد بوک. با کسب
    اجازه از ناشر محترم. ) )www.worldbook.com
    3
    فهرست مطالب
    قانون اساسی
    ایالات متحده آمریکا
    همراه با یادداشت های تکمیلی
    آمدربا ررۀ یکا
    I . . مقدمه ���������������������������������������������������������������������������������������������� 5
    .. قانون عالی کشور ������������������������������������������������������������������������� 6
    .. ضرورت تدوین قانون اساسی ��������������������������������������������������� 8
    . . مجمع قانون اساسی �������������������������������������������������������������������� 10
    .. تصویب قانون اساسی ��������������������������������������������������������������� 15
    .. قانون حقوق مدنی ���������������������������������������������������������������������� 16
    .. تشكیل قانون اساسی ������������������������������������������������������������������� 17
    II . . قانون اساسی ایالات متحده )متن( ������������������������������������������� 21
    . . اصلاحیه های قانون اساسی ایالات متحده،
    . . )متن( ������������������������������������������������������������������������������������������ 34
    III . . قانون اساسی ایالات متحده )همراه با یادداشت ها( ��������������� 45
    .. اصلاحیه های قانون اساسی ایالات متحده،
    .. )همراه با یادداشت ها( ���������������������������������������������������������������� 72
    4
    یک کشور،
    یک قانون اساسی،
    یک سرنوشت.
    دانیل وبستر، سناتور ایالات متحده
    15 مارس، 1837


    5
    قوانین بنیادین کشور توسط قانون اساسی آمریکا شکل گرفته )و تبیین می شوند(. قانون اساسی ساختار دولت مرکزی را تعیین می کند. حقوق و آزادی های مردم آمریکا را
    تعریف می کند و همچنین فهرستی از اهداف دولت مرکزی و روش های دستیابی به آنها را تهیه می نماید.
    در گذشته، رهبران کشور مطابق با اولین قانون اساسی آمریکا پیمانی
    را میان ایالات مختلف در آمریکا ایجاد کرده بودند. اما کنگره ای
    که توسط همین قانون تشکیل شده بود فاقد قدرت لازم برای یکپارچه
    کردن ایالات به منظور حل و فصل مشکلات و مسایل کشور بود.
    پس از اینکه ایالات در جنگی مشهور به جنگ انقلاب )استقلال(
    سال های 1783 - 1775 استقلال خود را به دست آوردند با مشکلاتی
    برخورد نموند – مشکلاتی که دولتی در زمان صلح ممکن است با
    آنها مواجه شود: یعنی موظف شدند به اجرای قوانین و مقررات، جمع
    آوری مالیات، پرداخت دیون سنگین دولت و تعدیل تجارت داخلی.
    همچنین باید به امور مربوط به قبایل سرخپوست رسیدگی و با دولت
    های دیگر مذاکره می کردند. )در چنین شرایطی( دولتمردان پیشگامی
    نظیر جورج واشنگتن و الکساندر همیلتون در مورد ضرورت ایجاد
    یک دولت مرکزی مقتدر مطابق با قانون اساسی جدید به بحث و تبادل
    نظر پرداختند.
    همیلتون به تشکیل مجمع قانون اساسی که در فیلادلفیا، پنسیلوانیا
    در سال 1787 به منظور تجدید نظر در اولین قانون اساسی آمریکا
    گرد هم آمده بودند کمک کرد. این در حالی بود که اکثریت نمایندگان
    مجمع تصمیم به نگارش طرح جدید برای دولت با عنوان قانون
    اساسی ایالات متحده آمریکا گرفتند. هدف این قانون صرفاً هم پیمانی
    ایالت ها نبود، بلکه هدف تشکیل دولتی بود که بتواند اقتدارش را به
    طور مستقیم بر تمام شهروندان اعمال کند. قانون اساسی اختیاراتی که
    به دولت مرکزی اعطا شده را تعریف و از قدرت ها و اختیارات حقه
    ایالت ها و حقوق همه مردم حمایت می کند. درخواست بعدی برای اتحاد در این تصویر
    که در ژوئیه 1776 بر داشته شده است و در
    آن 13 دست دیده می شود آشکار است – این
    تصویر بیانگر اعلامیه استقلال مستعمره نشینان
    از بریتانیا است.
    طرح سال 1754 بنجامین فرانکلین از
    درخواست های طاقت فرسا برای ایجاد وحدت
    میان مستعمره نشینانی که به همراه بریتانیا، با
    فرانسه در جنگ فرانسه و هند مقابله کردند.
    6
    قانون عالی کشور
    پیش از آنکه جان مارشال به عنوان چهارمین رئیس دیوان عالی
    کشور منصوب شود، مدت کوتاهی به عنوان وزیر امور خارجه
    ایالات متحده خدمت کرد. مارشال در مقام رئیس دیوان عالی کشور
    در مدت 34 سال، اساس بررسی قوانین را پایه گذاری کرد.
    قانون اساسی شامل یک مقدمه، هفت ماده و
    بیست و هفت اصلاحیه است. قانون اساسی با تقسیم
    اختیارات بین دولت مرکزی و ایالتی، نظام فدرال
    را بنیان گذاشته است. همچنین با تفکیک قدرت میان
    سه قوه مستقل مجریه، مقننه و قضاییه دولت مرکزی
    متعادلی را پایه گذاری کرده است. قوه مجریه،
    رییس جمهوری، قوانین ملی را به اجرا می گذارد؛
    قوه مقننه، کنگره، قوانین ملی را وضع می کند و قوه
    قضاییه متشکل از دیوان عالی کشور و دیگر
    دادگاه های فدرال، به هنگام تصمیم گیری در
    خصوص منازعات قانونی در دادگاه های فدرال به
    تفسیر و اعمال قوانین می پردازد.
    اختیارات ذکر شده در قانون اساسی شامل حق
    جمع آوری مالیات، اعلام جنگ و تنظیم تجارت
    های داخلی و خارجی است. علاوه بر این، اختیارات
    تفویض شده یا اعطا شده )که در قانون اساسی
    از آنها نام برده شده است(، دولت مرکزی دارای
    اختیارات ضمنی نیز است) اختیاراتی که به طور
    مستدل در خلال اختیارات دیگر به طور ضمنی
    اشاره شده اند(. این اختیارات ضمنی، دولت را قادر
    به پاسخگویی به نیازهای متغیر کشور می سازد. به
    طور مثال، کنگره هیچ اختیار تفویض شده خاصی
    برای چاپ اسکناس ندارد. اما چنین اختیاری در
    سایر اختیارات تفویض شده ی مربوط به اخذ وام و
    ضرب سکه به صورت ضمنی ذکر شده است.
    در برخی موارد، دولت های مرکزی و ایالتی
    دارای اختیارات توافقی می باشند بدین معنا که
    هر دو در آن موارد می توانند عمل کنند. قوانین
    کشوری در صورت وجود هر گونه اختلاف نظر از
    بالاترین حد اعتبار برخوردار است. اختیاراتی که
    قانون اساسی به دولت مرکزی نداده یا برای ایالت ها
    ممنوع کرده است یعنی اختیارات محفوظ، در واقع
    متعلق به مردم یا ایالات است. اختیارات دولت شامل
    حق قانونگذاری در زمینه طلاق، ازدواج و مدارس
    دولتی می شود. اختیارات محفوظ برای مردم شامل
    حق مالکیت و محاکمه در حضور هیأت منصفه
    است. مرجع قانونی در تفسیر قانون اساسی، دیوان
    عالی است که می تواند هر قانونی، خواه فدرال،
    دولتی یا محلی را با اکثریت قضات مبنی بر تناقض
    آن با هر بخشی از قانون اساسی، ملغی اعلام کند.
    7
    این طرح، تالار فدرال در نیویورک
    سیتی را نشان می دهد، که جورج
    واشنگتن، نخستین رئیس جمهوری
    کشور، در روی بالکن آن در آوریل
    سال 1789 طی تشریفاتی معرفی
    و به کار گمارده شد. کنگره جدید
    پیش از آنکه موقتاً به فیلادلفیا، ایالت
    پنسیلوانیا، و سپس در سال 1800 به
    واشنگتن دی سی پایتخت تازه ساخت
    نقل مکان کند، کار خود را در تالار
    فدرال آغاز کرد.
    نخستین سکه های ملی توسط ایالات
    متحده که تازه به استقلال دست یافته بود
    در سال 1787 ضرب شد. این سکه
    دارای 13 دایره بهم متصل و کلمات،
    “ما یکی هستیم”، که در وسط نوشته
    شده، است. روی دیگر سکه یک ساعت
    آفتابی و کلمه لاتین، “فوگیو”، به معنای
    “زمان می گذرد” را نشان می دهد.
    8
    دانیل شیز، در سمت چپ، و جاب شاتاک، دو فرد به تصویر کشیده
    شده در این حکاکی از "سالنامه بیکرستاف بوستون" سال 1787 ،
    رهبری کشاورزان مقروض را علیه دولت ایالت ماساچوست بر عهده
    داشتند. شورشیان نیاز به یک دولت مرکزی قوی تر را اعلام داشتند.
    ضرورت تدوین قانون اساسی
    حکومت تاسیس شده توسط اولین قانون اساسی
    آمریکا قدرت اجرایی کافی برای اداره کشور جدید
    را نداشت. برای مثال، این حکومت فاقد قوه مجریه
    و سیستم دادگاه های مرکزی بود و همچنین قادر به
    اداره قانون تجارت بین ایالت ها، مالیات بندی ایالت
    ها و شهروندانش نبود. حکومتی که در واقع چیزی
    نبود جزء مجمع نمایندگان 13 ایالت مستقل.
    در سال 1783 پس از جنگ انقلاب )استقلال(،
    کشور وارد دوره ای از بی ثباتی سیاسی و اقتصادی
    شد. در صورت بهتر بودن شرایط، الکساندر
    همیلتون و حامیانش در تلاش برای دستیابی به
    قانون اساسی جدید از اقبال کمتری برخوردار می
    بودند. احتمالا برخی از مورخان مشکلات و چالش
    های جمهوری جدید را پررنگ تر جلوه داده اند. به
    احتمال زیاد وضعیت پس از 1783 به تدریج رو
    به وخامت گذاشت و هر ایالت تقریبا مانند کشوری
    مستقل عمل می کرد که هر کدام از آنها در اداره
    امور به نفع خود عمل کرده و به نیازهای جمهوری
    توجه اندکی مبذول می داشتند. این ایالت ها دارای
    واحدهای پولی رایج متعددی با ارزش اندک بوده
    و بر واردات ایالت های مجاور مالیات می بستند.
    بریتانیای کبیر از بازگشایی مسیرهای تجاری که
    مستعمرات برای سلامت اقتصادی خود به آنها
    وابسته بودند، امتناع می کرد. مجامع قانونگذاری
    ایالتی از بازپرداخت بدهی هایی که در طول جنگ
    استقلال متقبل شده بودند، سرباز زدند. بسیاری از
    ایالت ها، قوانینی را وضع کردند که راه را برای
    فرار بدهکاران از تعهدات خود هموار کرد.
    از همه بدتر آنکه، برخی از مردم، مجدداً برای
    حل مشکلات خود به فکر استفاده از سلاح افتادند.
    در سال 1786 در ماساچوست غربی، صدها
    کشاورز تحت فرمان کاپیتان دانیل شیز علیه دولت
    ایالتی شورش کردند و در نهایت این قیام شیز توسط
    نیروهای ایالتی سرکوب شد، که جورج واشنگتن و
    رهبران دیگر را به این فکر انداخت که آیا قیام آنها
    علیه بریتانیای کبیر عبث بوده است. احساس آنها
    حاکی از این بود که وقت آن فرا رسیده تا به این
    مشکلات خاتمه داده و با ایجاد دولت مرکزی جدیدی
    صلح و آرامش را به کشور باز گردانند. حکومتی با
    آن درجه از قدرت که قادر به کسب اطاعت داخلی
    و احترام خارجی است. در سال 1786 ، نمایندگانی
    از 5 ایالت در آناپولیس در ایالت مریلند گرد هم
    آمده و پیشنهاد دادند که هر ایالت نمایندگانی را
    جهت بررسی مواد و اصلاح اولین قانون اساسی
    به مجمعی در فیلادلفیا بفرستند. کنگره با این طرح
    موافقت کرد و پیشنهاد داد که هر ایالت هیأتی
    اعزامی را به مجمع قانون اساسی بفرستد.
    9
    در بالا، نمونه هایی از پول رایج دوره
    جنگ انقلابی، که اغلب ارزش کمی
    داشت، دیده می شود. قانون اساسی
    جدید به پول ارزش بخشید و آن را
    برای دولت مرکزی تنظیم کرد.
    جورج واشنگتن )سمت راست(،
    فرمانده کل قوای ارتش آمریکای
    شمالی در طول جنگ انقلابی، به
    عنوان نخستین رئیس جمهوری ایالات
    متحده انتخاب شد.
    10
    مجمع قانون اساسی
    جیمز مدیسون که بعدها چهارمین رئیس جمهوری کشور شد، نقش
    مهمی را در مجمع قانون اساسی، که بعدها لقب "پدر قانون اساسی"
    را به او داد، ایفا کرد.
    قرار بر این بود كه این مجمع در تاریخ
    چهاردهم مه سال 1787 گشایش یابد. اما در
    آن تاریخ تنها تعداد اندكی از 55 نماینده به
    فیلادلفیا رسیده بودند. سرانجام در بیست و پنجم
    ماه مه، مجمع به طور رسمی در تالار استقلال
    Independence Hall گشایش یافت. دوازده ایالت
    به فراخوان مجمع پاسخ داده بودند. ایالت رود آیلند
    از گسیل نمایندگان به مجمع خودداری كرد چرا
    كه تمایل نداشت دولت مرکزی در امور این ایالت
    دخالت كند.
    در تاریخ 17 سپتامبر 1787 ، از 55 نماینده
    حاضر، 39 نماینده قانون اساسی ایالت متحده را
    به امضاء رساندند. یكی از امضاء كنندگان، جان
    دیكینسون از ایالت دِلاور بود، وی خود از مجمع
    خارج شد اما نماینده ای به نام جورج رید را از
    جانب خود برای امضای قانون اساسی برگزید.
    ویلیام جكسون، منشی مجمع، شاهد امضاء قانون
    اساسی بود. امضاء كنندگان را مردانی كاركشته
    و وطن پرست از جمهوری جدید تشكیل می دادند.
    جورج واشنگتن سمت رئیس مجمع را به عهده
    داشت. بنجامین فرانكلین هشتاد و یك ساله نماینده
    ایالت پنسیلوانیا بود. الكساندر همیلتون روشنفكر نیز
    به نمایندگی از ایالت نیویورك در مجمع حضور
    داشت. جیمز مدیسون از ایالت ویرجینا به واسطه
    نقش پررنگش در مذاكرات، نطق ها و تلاش هایش
    برای ایجاد و حفظ صلح و مصالحه به “پدر قانون
    اساسی” مشهور شد. مدیسون به نمایندگان گفت كه
    آنها در صدد به كارگیری طرحی بودند که برای
    همیشه سرنوشت دولت جمهوری را رقم خواهد زد.
    او گزارشی از مباحث و تصمیمات نمایندگان به ثبت
    رسانید.
    مردان دیگری كه در نگارش قانون اساسی سهم
    داشتند، عبارت بودند از جان دیكینسون، گاورنه
    موریس، ادموند رادولف، راجر شرمان، جیمز
    ویلسون و جورج وایت. پس از مدیسون و واشنگتن،
    شاید موریس را بتوان پرتاثیرترین نماینده دانست.
    او وظیفه ویراستاری و ثبت تصمیمات و مصوبات
    مجمع را به عده داشت. در واقع این موریس بود كه
    قانون اساسی را به رشته تحریر در آورد. این نسخه
    اصلی قانون اساسی هم اكنون درساختمان اسناد ملی
    امریكا در شهر واشنگتن دی سی نگهداری می شود.
    چند تن از چهره های شناخته شده آن زمان
    هم بودند كه در مجمع حضور نیافتند. جان آدامز و
    توماس جفرسون به دلیل ماموریت های دولتی در
    خارج از كشور به سر می بردند. ساموئل آدامز و
    جان جی موفق به كسب نمایندگی از جانب ایالات
    متبوعشان نشدند. پاتریك هنری پس از انتصاب به
    نمایندگی به دلیل مخالفت با تفویض هر چه بیشتر
    قدرت به دولت مرکزی از حضور در مجمع سرباز
    زد. سه تن از چهره های شاخص مجمع به نام های
    البریج گری، جورج ماسون، و ادموند راندولف،
    به دلیل مخالفت با بخش هایی از قانون اساسی از
    امضاء آن خودداری كردند.
    11
    "پرچم اتحادیه بزرگ"، که نخستین بار در 2 ژانویه 1776 ،
    در کامبریج، ماساچوست نشان داده شد. نیروهای نظامی تحت
    فرمان ژنرال جورج واشنگتن در آنجا جمع شده بودند تا "ارتش
    آمریکای شمالی" را تشکیل دهند.
    تاریخچه قانون اساسی:
    نمایندگان اعزامی به مجمع تا حد فراوانی
    به تجارب پیشین خود در خصوص تاسیس دولت
    جدید اتكا داشتند. آنان حوادثی را كه طی شكل
    گیری حكومت قانون اساسی رخ داده بودند، از
    نظر گذراندند. این رخدادها شامل اهدای سند قانون
    اساسی انگلیسی به ماگنا كارتا در سال 1215 و نیز
    نشست نمایندگان جیمز تاون در سال 1619
    می شد. برخی مستعمره ها نیز به عنوان نمونه هایی
    از اشكال دولت قانون اساسی ایفای نقش می كردند.
    حكومت های مستعمره ای دارای نقاط ضعفی بودند
    اما نسبت به دیگر حكومتها، در دستیابی به آزادی
    تحت لوای قانون به دستاوردهای بیشتری نائل شده
    بودند.
    در آستانه جنگ انقلابی، چند ایالت به تاسیس
    حكومت قانون اساسی دست زدند. در سال 1777 ،
    بالا، حکاکی چوبی از مجمع عمومی تشکیل شده در جیمزتاون،
    ویرجینیا، در سال 1619 ، نمایندگان، یا "بورگس ها"، را در ملاقاتی
    با فرماندار ایالت و شورایش نشان می دهد. این مجمع نخستین مجلس
    مستعمره ای "دنیای جدید" را تشکیل داد.
    سمت چپ، تصویری از اوراق قرضه ماساچوست سال 1775 که
    دلیل استقلال آمریکا را به فرمان "مگنا کارتای" بریتانیا در سال
    1215 ربط می دهد، دیده می شود.
    12
    بنجامین فرانکلین، نمایندۀ ایالت پنسیلوانیا در مجمع قانون اساسی، در
    به وجود آوردن به اصطلاح "سازش بزرگ" و برپاکردن کنگره دو
    حزبی مؤثر بود.
    جان جی از ایالت نیویورك جهت نگارش قانون
    اساسی برای ایالت خود همکاری نمود. جان آدامز
    از ایالت ماساچوست مشوق نگارش قانون اساسی
    1780 ماساچوست بود. نمایندگان حاضر در مجمع
    قانون اساسی در فیلادلفیا از بسیاری از ایده ها و
    عبارات به كار رفته در قانون اساسی ایالات خود
    سود جستند.
    نمایندگان برای این منظور از تجارب شخصی
    خود نیز بهره می بردند. برای مثال بنیامین فرانكلین
    در كنگره سال 1754 در شهر آلبانی، مركز ایالت
    نیویورك، پیشنهاد یكپارچه سازی مستعمرات را
    تحت لوای یك حكومت واحد داده بود. واشنگتن نیز
    مشكلاتی را به خاطر آورد كه در زمان سمتش به
    عنوان فرمانده كل قوا در مورد حكومت های هم
    پیمان ضعیف با آنان دست به گریبان بود. تقریبأ
    هر نماینده اعزامی به مجمع یا به عنوان سرباز و
    یا مدیر اجرایی دولت خدمت کرده بود. نمایندگان،
    اغلب در جزئیات توافق نظر نداشتند ولی در تمایل
    به تشکیل دولتی نوین که قدرت کافی برای حاکمیت
    بر کشور داشته ولی نه چندان که آزادی های ایالات
    و شهروندان آنها را سلب کند، متفق القول بودند.
    مصالحات:
    تاسیس دولت جدید چندان هم به سادگی میسر
    نشد. بحث و جدل های نمایندگان در چند مورد به
    ناتمام ماندن مذاكرات انجامید. برای مثال، نمایندگان
    ایالت های بزرگ و پرجمعیت بر سر تعداد
    نمایندگانشان در هیئت قانونگذاری ملی، با نمایندگان
    ایالت های كوچك تر در تعارض بودند. ایالت های
    بزرگتر از طرح ویرجینیا حمایت می كردند، كه
    اعلام می داشت تعداد نمایندگان ایالت ها در هیئت
    قانونگذاری باید بر پایه جمعیت آنها تعیین شود،
    و در مقابل ایالات كوچك تر از طرح نیوجرسی
    حمایت می كردند كه بر اساس آن تعداد نمایندگان
    هر ایالت در این هیئت باید برابر می بود. نمایندگان
    ایالت كانکتیكات با طرح یك مصالحه، به این مسئله
    پایان دادند. در طرح آنان، نمایندگان ایالات در
    مجلس سنا برابر اما در مجلس نمایندگان به نسبت
    جمعیت ایالات تعیین می شد. این طرح بعدها به
    عنوان “مصالحه كانکتیكات” و یا “مصالحه بزرگ”
    معروف شد.
    مصالحات و سازش ها همچنین به حل و فصل
    مسئله برده داری منجر شد. نمایندگان ایالات شمالی
    در پی اختیار كنگره برای ممنوع كردن تجارت
    برده خارجی و در نهایت از میان برداشتن برده
    داری بودند. اما از سوی دیگر، بسیاری از ایالات
    جنوبی مخالف چنین اختیاراتی برای كنگره بودند.
    طی مصالحه ای قرار بر این شد كه كنگره تا سال
    1808 اجازه كنترل تجارت برده خارجی را نداشته
    باشد. دیگر مصالحه بر سر این مسئله بود كه شمار
    بردگان هر ایالت و تاثیر آن بر تعداد نمایندگان در
    كنگره باید به چه شکل باشد.
    13
    نمایندگان موافقت كردند كه تمام ایالت ها باید
    دارای مجمع ویژه ای باشد تا در مورد رأی خود به
    قانون اساسی، مذاكرات و گفتگوهایی صورت دهند.
    در ضمن، تصمیم گرفته شد، به محض تصویب قانون
    اساسی به وسیله نه ایالت، آن را به اجرا گذارده، و
    پس از آن، ایالات می توانستند حكومت جدید خود را
    سازماندهی كنند.
    در بالا، مبارزه برای قانون اساسی: در سال 1788 ، "ماساچوست سنتینل" ستون های نشاندهندۀ روند پیشروی ایالات را به سوی تصویب قانون
    اساسی به تصویر می کشد. در اینجا، کارولینای شمالی و رودآیلند دو ستون گرایش هنوز تصویب نشده اند. در بالا، نقاشی جشنی را در
    "غرفه ضیافت دولتی" در نیویورک سیتی که برای کسانی که در حمایت از قانون اساسی جدید راهپیمایی کردند برگزار شد، نشان می دهد.
    14
    مقالات فدرالیست، منتشر شده در سال 1788 ، نشان دهندۀ یکی از مهمترین گام ها در جهت فرضیۀ
    قانون اساسی هستند.
    این نقاشی در "سالنامه
    بیکرستاف بوستون" سال
    1788 به چاپ رسید. در
    آن دولتمردان قدیمی جورج
    واشنگتن و بنجامین فرانکلین
    را در حال راندن "کالسکه
    دولتی" که توسط 13 ایالت
    کشیده می شود و به سمت
    تصویب قانون اساسی پیش
    می رود، نشان می دهد.
    15
    در تاریخ 7 دسامبر سال 1787 و كمتر از سه
    ماه پس از امضای قانون اساسی، دِلاوِر به عنوان
    اولین ایالت، قانون اساسی را تصویب كرد، و در
    تاریخ 21 ژوئن سال 1788 و پس از تصویب آن به
    وسیله نیوهمپشایر به عنوان ایالت نهم، قانون اساسی
    ایالات متحده لازم الاجرا شد. اما پدران بنیانگذار
    نمی توانستند اعتماد حاصل كنند كه تا زمان تصویب
    قانون اساسی به وسیله ایالات مهم نظیر نیویورك
    و ویرجینیا، به مقبولیتی عمومی دست یابد. در این
    دو ایالت و نیز دیگر ایالات مخالفت هایی ریشه ای
    و سازماندهی شده ای در برابر قانون اساسی شکل
    گرفت. افرادی چون البریج گری، هنری، ریچارد
    هنری لی و جورج ماسون به ضدیت با تصویب
    قانون اساسی پرداختند.
    منتقدان، به این مسئله معترض بودند كه هیچ
    قانونی در خصوص حقوق افراد در قانون اساسی
    اتخاذ نشده بود، و اینكه رئیس جمهور دارای استقلال
    فراوانی بوده، و سنا بیشتر در خدمت طبقه بالای
    جامعه بود. آنها همچنین بر این باور بودند كه طبق
    آن كنگره دارای قدرت فراوان و دولت مرکزی
    اختیارات بیش از حدی داشت. پشتیبانان قانون
    اساسی به جلب حمایت برای تصویب آن دست
    زدند. آنان فدرالیست، و رقیبانشان ضد
    فدرالیست ها لقب گرفتند. این دو گروه
    آرمان هایشان را در روزنامه ها، نشریه ها، و
    نشست های پیرامون تصویب یا عدم تصویب قانون
    اساسی در مجامع، مطرح می ساختند و به دفاع از
    آن می پرداختند. گروه ها در نهایت به شکل نخستین
    احزاب سیاسی آمریکا در آمدند.
    در تاریخ 25 ژوئن سال 1788 ویرجینا قانون
    اساسی را تصویب نمود و به دنبال آن در 26 ژوئیه
    سال 1788 نیویورك نیز چنین كرد. در اوایل ژانویه
    1789 به جز نیویورك تمام ایالات دیگری كه قانون
    اساسی را تصویب نمودند، با انتخاب مستقیم مردم،
    انتخاب كنندگان رئیس جمهوری را در
    هیئت های قانونگذاری تعیین كردند. )نیویورك موفق
    نشد تا پیش از ضرب العجل تعیین شده، دست به این
    كار بزند( در 4 فوریه، انتخاب كنندگان از جورج
    واشنگتن به عنوان نخستین رئیس جمهوری متحده
    آمریكا نام بردند. اولین كنگره نیز در 4 مارس تحت
    لوای قانون اساسی در نیویورك تشكیل جلسه داد.
    واشنگتن در 30 آوریل كار خویش را آغاز نمود،
    هر چند دو ایالت رود آیلند و كارولینای شمالی تا
    پیش از تصویب الحاقیه قانون حقوق توسط كنگره
    از تائید قانون اساسی سرباز زدند و به حكومت جدید
    پیوستند.
    تصویب قانون اساسی
    الکساندر همیلتون، که بعدها نخستین وزیر خزانه داری شد، 51 مقاله
    از 85 مقاله فدرالیست را نوشت، که از پیشنویس جدید قانون اساسی
    دفاع کرده و خواستار تصویب آن شد.
    16
    قانون حقوق مدنی
    جورج میسون، نویسنده منشور حقوق ویرجینیا، از امضاء قانون
    اساسی امتناع کرد، زیرا هیچ لایحه حقوق شهروندی را که آزادی
    های اولیه هر شهروند را تضمین کند، در بر نمی گرفت.
    شاید اگر فدرالیست ها وعده الحاق قانون حقوق
    به قانون اساسی را نمی دادند، هرگز موفق به جلب
    حمایت ایالات برای تصویب آن نمی شدند. قانون
    اساسی بیشتر ایالات كه طی انقلاب وضع شده
    بودند، دارای یك بیانیه روشن و واضح در خصوص
    حقوق همه افراد بود. اكثر مردم امریكا بر این باور
    بودند كه قانون اساسی كامل نخواهد بود مگر چنان
    بیانیه ای در آن ضمیمه شده باشد. جورج میسون از
    ایالت ویرجینیا زمینه ساز اولین و مشهورترین قانون
    حقوق مدنی آمریكا، یعنی بیانیه حقوق ویرجینیا در
    سال 1776 است. در صورتی كه فدرالیست ها از
    تقاضای او و پاتریك هنری برای اصلاحاتی در
    قانون اساسی موافقت نمی كردند، شاید آنها نیز از
    تصویب آن جلوگیری كرده بودند.
    در پیشنهاد اصلاحیه ها، جیمز مدیسون كار
    رهبری كنگره چدید را به عهده داشت. او 15
    اصلاحیه پیشنهاد كرد كه 12 عدد از آنها جهت
    ارسال برای تصویب به وسیله هیئت قانونگذاران
    ایالات تحت اقدامات اصلاحی قید شده در ماده
    پانزدهم قانون اساسی مورد موافقت قرار گرفت. تا
    تاریخ 15 دسامبر سال 1791 آرای مثبت تعداد كافی
    قانونگذران سه چهارم ایالات كه برای این منظور
    لازم بود، 10 اصلاحیه از 12 اصلاحیه ارسالی را
    تصویب نمودند. این 10 اصلاحیه به قانون حقوق
    مدنی مشهورند. یكی از دو اصلاحیه رد شده در
    مورد ظرفیت و اندازه مجلس نمایندگان بود. طبق
    این اصلاحیه تعداد كمتر از دو نماینده برای هر 30
    هزار نفر به كمتر از دو نماینده برای هر 50 هزار
    نفر تغییر می یافت. دیگر اصلاحیه رد شده اعلام
    می داشت كه كنگره حق تغییر حقوق و دستمزد
    اعضاء خود را تا زمان انتخابات بعدی نمایندگان
    نداشت. این اصلاحیه 202 سال بعد تصویب و
    اصلاحیه شماره 27 قانون اساسی شد.
    پس از تصویب و استقرار قانون اساسی، ضد
    فدرالیست ها به شكست خود اذعان كردند، و خود
    را برای دستیابی به قدرت تحت لوای این قانون
    اساسی آماده كردند. اقدامات آنان روشی را در
    سیاست ایالات متحده به وجود آورد كه پس از آن
    هرگز تغییر نیافت. مردم امریكا گاه از سیاست ها
    و اقدامات حكمرانان خود احساس عدم رضایت می
    كنند. اما تعداد اندكی تا كنون نظام قانون اساسی خود
    را محكوم كرده و یا احساس كرده اند كه یك مجمع
    قانون اساسی دیگر می توانست قانون اساسی بهتری
    را به وجود آورد.
    17
    تشكیل قانون اساسی
    جزییات طرح و نقشه سال 1792 برای شهر واشنگتن دی سی که
    برای ساختن شهری به عنوان پایتخت ایالات متحده طراحی شده بود.
    جیمز مدیسون اعلام کرد که: «در تشکیل
    نظامی که مایلیم سالیان سال پایدار بماند، نباید از
    تغیرات حاصله از گذر زمان، غافل شد. » تدوین
    قانون اساسی به منظور تامین منافع همه افراد و
    اقشار انجام گرفته بود، از افراد فقیر، ثروتمند تا
    جنوبی ها، شمالی ها، کشاورزان، کارگران، و
    تاجرین. طی گذر سال ها، قانون اساسی به عنوان
    وسیله ای در جهت برآوردن نیازهای متغییر مردم
    تعبیر شده است.
    نمایندگان حاضر در مجمع نمایندگان قویاً معتقد
    بودند که حق حاکمیت باید با اکثریت باشد، اما در
    عین حال در پی این نیز بودند که از اقلیت در برابر
    هرگونه بی عدالتی از سوی اکثریت دفاع کنند. آنان
    این امر را از طریق جداسازی و توزیع برابر قدرت
    دولت مرکزی به انجام رساندند. دیگر اهداف بنیادین
    قانون اساسی شامل احترام به حقوقِ افراد و ایالت
    هایی است که توسط مردمی اداره می شوند، جدایی
    دین از سیاست، و برتری دولت مرکزی است.
    قانون اساسی بیست و هفت بار اصلاح شده
    است، که اعلامیه حقوق مدنی از جملۀ همین
    اصلاحات است. اصلاحات می توانند توسط دو سوم
    هر یک از دو مجلس کنگره و یا توسط مجمع ملی با
    پیشنهاد کنگره طرح شوند، مجلس ملی خود به وسیله
    کنگره و به موجب درخواست قانونگذاران دو سوم
    ایالات تشکیل می شود. پس ار تصویب به وسیله
    قانونگذاران سه چهارم ایالات و یا مجامع سه چهارم
    ایالات، اصلاحیه طرح شده بخشی از قانون اساسی
    می شود. چگونگی و مدت زمان تصویب اصلاحیه
    به وسیله ایالات را کنگره تعیین می کند. در بسیاری
    موارد، کنگره یک دوره هفت ساله را بدین منظور
    در نظر می گیرد.
    نمایندگان حاضر در مجمع قانون اساسی می
    دانستند که قادر نخواهند بود در خصوص تمام وقایع
    و حالات قانون بنویسند. بنابراین، به کنگره اختیار
    لازم جهت تصویب قوانین لازم و مقتضی برای
    اجرای اختیارات به رئیس جمهوری، کنگره، و
    دادگاه های فدرال از سوی قانون اساسی داده شد.
    کنگره قوانینی را به تصویب رسانید تا سازمان های
    اجرایی مانند اداره هوانوردی فدرال و اداره پست
    را تاسیس نماید. کنگره همچنین قوانینی را تصویب
    نمود که بر آن اساس بتوان داد و ستد میان
    ایالت ها را کنترل، و بنابراین بسیاری جنبه های
    اقتصاد ایالات متحده را تحت کنترل خود در آورد.
    مصوبات مربوط به دادگاه ها: قضات دولتی
    و فدرال، در بسیاری از پرونده ها و دعوی ها از
    مفاد قانون اساسی استفاده می کنند. در تفسیر معنای
    و مفهوم مفاد قانون اساسی در موارد خاص، دادگاه
    عالی آخرین مرجع تصمیم گیرنده است. دادگاه حق
    تجدید نظر قضایی دارد، بدین معنا که می تواند
    قانونی را خلاف قانون اساسی اعلام کند. پس از
    رأی قاضی ارشد، جان مارشال در پرونده ماربوری
    در برابر مدیسون در سال 1803 ، اختیار دادگاه
    عالی در این خصوص حدود و دامنه فراوانی به خود
    گرفت. از آن زمان دادگاه عالی رأی به خلاف قانون
    اساسی بودن 125 قانون فدرال و صدها قوانین
    ایالتی داده است.
    18
    تصویری از آبراهام لینکلن در دوران جنگ داخلی؛
    در پس زمینه اعلامیه آزادی بردگان سال 1863
    که آزادی را به بردگانی که در ایالت های شورشی
    علیه اتحادیه بودند، اعطا می کرد، دیده می شود. در
    پایان، برده داری توسط سیزدهمین متمم اضافه شده
    به قانون اساسی در سال 1865 برچیده شد.
    حکاکی اثر توماس
    کلارکسون در جلد اول،
    "تاریخ برپایی، پیشرفت،
    و تحقق تجارت برده
    آفریقایی"، در سال 1808
    19
    مدافعین دادن حق رأی به زنان در خیابان پنسیلوانیای واشنگتن دی سی در 3 مارس
    1913 ، راهپیمایی کردند. این راهپیمایی یکی از تظاهرات متعددی بود که طی سال ها
    برای به دست آوردن حق رأی زنان برپا شد. ساختمان کنگره آمریکا در پس زمینه دیده
    می شود.
    اقدامات ریاست جمهوری: رئیس جمهورهای
    پرقدرت برای افزودن به قدرت و اختیارات ریاست
    جمهوری، سعی به هر چه گسترده تر کردن دامنه
    عبارت های ماده دوم قانون اساسی داشته اند.
    از جمله این رئیس جمهورها می توان به جورج
    واشنگتن، توماس جفرسون، اندرو جکسون، آبراهام
    لینکلن، تئودور روزولت، وودرو ویلسون، فرانکلین
    دی روزولت، و جورج دبلیو بوش اشاره کرد.
    برای مثال، واشنگتن رئیس جمهوری را بدل به
    چهره شماره یک در امور خارجه کرد. لینکلن از
    اختیارات مطروحه در این ماده جهت آزادی بردگان
    از ایالات جنوبی در حال شورش در طول جنگ
    داخلی در خلال سال های 1861 تا 1865 سود
    جست.
    آداب و سنن: آداب و سنن، قانون اساسی را
    انعطاف پذیر کرده و بر همین اساس موجب افزایش
    اختیارات دولت مرکزی شده است. برای مثال،
    کابینه ریاست جمهوری به واسطه عبارت های
    موجود در ماده دوم قانون اساسی تشکیل شد، این
    ماده به رئیس اجرایی کشور اجازه می دهد که: “از
    آرا و عقاید مقامات ارشد سازمان ها و حوزه های
    اجرایی، در خصوص موضوعات مرتبط با وظایف
    ماموران خود به صورت مکتوب آگاه شود.”
    اقدامات ایالتی و حزبی: قانون اساسی برای
    انتخاب رئیس جمهور مجموعه شرایط کلی را در
    نظر می گیرد و در آن نامی از احزاب سیاسی به
    میان نمی آید. اما قوانین ایالتی و فعالیت های احزاب
    سیاسی، نظام رأی دهی مبتنی بر قانون اساسی را به
    مبارزات و انتخابات امروزی تغییر داده است.
    قانون اساسی در پاسخ به نیازها و تقاضاهای
    فزاینده جامعه، کماکان دچار تغییر می شود. با این
    حال، روح و بیان قانون اساسی تا به به امروز ثابت
    باقی مانده است. مردم هر عصر و زمان، مفاد آن
    را، چنان که خود معقول و منطقی می بینند، برای
    حل و فصل مشکلات خود به کار می گیرند.
    ویلیام ای گلداِستون، سیاستمدار انگلیسی از
    قانون اساسی ایالات متحده به عنوان
    “خارق العاده ترین اثر برآمده از
    ذهن و مقصود آدمی در یک برهه
    زمانی خاص” یاد می کند. در دنیای
    پر کشمکش و پر تغییر امروز، مردم
    آمریکا هیچ دارایی پرارزشی مگر این
    سند بزرگ ندارند. متن کامل قانون
    اساسی ایالات متحده و اصلاحیه های
    آن به همراه توضیحات کامل در صفحه
    بعد آورده شده است.
    20
    این نقاشی هاروارد چندلرکریستی، مورخ
    سال 1940 ، نمایندگان را در مجمع 1787
    فیلادلفیا در حال امضای قانون اساسی تازه
    نوشته شده نشان می دهد. این مردان اغلب
    پدران بنیانگذار نامیده می شوند.
    نشان های 13 ایالت )دایره ها(، به هم
    پیچیده با نشان بزرگ ایالات متحده
    آمریکا ) بالا(، چهرۀ جورج واشنگتن
    را در این حکاکی یادبود اثر آموس
    دولیتل احاطه کرده اند.
    21
    قانون اساسی ایالات متحده آمریکا
    یادداشت های تکمیلی قانون اساسی ایالات متحده که در زیر آمده منعکس کنندۀ املا و نحوۀ کاربرد لغات به صورت اصلی
    است. بخش هایی که در کروشه مشخص شده بخش های تغییر یافته یا به دلیل وجود متمم هایی، بخش های کنار گذاشته
    شده است.
    ما مردم ایالات متحده، برای تشکیل اتحادی کامل، برقراری عدالت، تضمین آرامش داخلی، تأمین قابلیت های دفاعی مشترک، ترویج رفاه عمومی، و تضمین نعمات آزادی برای
    خود و آیندگان، قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را تدوین و مقرر می کنیم.
    اصل اول
    ماده 1
    تمامی قدرت های قانونگذاری که در این جا اعطا گردیده، به کنگرۀ ایالات متحده که متشکل از سنا و مجلس
    نمایندگان خواهد بود، واگذار می شود.
    ماده 2
    مجلس نمایندگان متشکل از اعضایی است که هر دوسال یک بار از سوی مردم ایالات مختلف انتخاب می
    شوند، و رأی دهندگان در هر ایالت باید واجد شرایط رأی دادن به پر تعداد ترین شاخۀ دستگاه قانونگذاری
    کشور باشند.
    اشخاصی که دارای حد اقل 25 سال سن نبوده و هفت سال از زمان تابعیت آن ها در ایالات متحده نگذشته
    است، نمی توانند به عضویت مجلس نمایندگان درآیند، و همین طورکسانی که، بعد از انتخاب شدن، در ایالتی
    که منتخب آن هستند، ساکن نباشند.
    تعداد اعضای مجلس نمایندگان با تعداد افرادی که مالیات سرانه می پردازند باید در تناسب باشد ]افرادی
    که به نسبت تعداد می توانند در این اتحاد حضور یابند، که شمار آن ها باید به تعداد کل اشخاص آزاد اضافه
    شود، از جمله کسانی که در خدمت دوساله هستند، و بدون احتساب سرخپوستان که مالیات نمی پردازند، و
    سه پنجم کل سایر افراد[ شمارش فعلی باید تا سه سال بعد از تشکیل اولین جلسۀ کنگرۀ ایالات متحده صورت
    گرفته، و بعد از آن هر ده سال تکرار گردد، و چگونگی آن را قانون تعیین میکند. تعداد نمایندگان از یک
    نماینده برای هر 30,000 تن سکنه نباید تجاوزکند، اما هر ایالت دارای حد اقل یک نماینده است؛ و تا
    زمان انجام یافتن این شمارش، تعداد نمایندگان هر ایالت به شرح زیر خواهد بود، ایالت نیوهمشایر مجاز به
    انتخاب سه نماینده، ماساچوست هشت، رود آیلند و پراویدنس پلانتیشنز یک، کانتیکات پنج، نیویورک شش،
    نیوجرسی چهار، پنسیلوانیا هشت، دلاور یک، مریلند شش، کارولینای شمالی پنج، کارولینای جنوبی پنج،
    وجورجیا سه.
    22
    در صورت خالی شدن کرسی نمایندگان ایالات، مقام مجریه دستور به برگزاری انتخابات برای جبران کرسی
    های خالی را می دهد.
    مجلس نمایندگان، سخنگو و سایر مقامات مسئول خود را انتخاب می کند؛ و تنها دستگاهی است که دارای
    حق اعلام جرم یک مقام دولتی است.
    ماده 3
    مجلس سنای ایالات متحده از دو سناتور به ازای هر ایالت تشکیل می شود. ]که از سوی مجلس قانونگذاری
    و برای یک دورۀ شش ساله انتخاب می شوند؛ و هر سناتور دارای یک رأی است.[
    آن ها بلافاصله بعد از اولین دور انتخابات باید تشکیل جلسه داده و باید به طور مساوی به سه طبقه تقسیم
    گردند. طبقۀ اول سناتورها در پایان سال دوم خدمت، کرسی های خود را خالی می کنند، طبقۀ دوم سناتورها
    در پایان سال چهارم، و طبقۀ سوم سناتورها در پایان سال ششم؛ به این ترتیب، هر دوسال یک بار، برای
    انتخاب یک سوم از سناتورها، مجدداً انتخابات برگزار می گردد؛ ] و در صورتی که کرسی های خالی در
    پی استعفا یا غیر آن بر جای بماند، و این در دورۀ تعطیلی مجلس قانونگذاری ایالات باشد، تا تشکیل جلسۀ
    بعدی مجلس قانونگذاری، مقام اجرایی ایالت، برای پر کردن کرسی های خالی، اشخاصی را به طور موقت
    تعیین خواهد نمود.[
    اشخاصی که دارای سی سال تمام نیستند و سابقۀ تابعیت آن ها در ایالات متحده کمتر از نه سال است و در
    زمان انتخاب به سناتوری در ایالت مربوط ساکن نباشند، نمی توانند سناتور شوند.
    معاون رییس جمهور ایالات متحده، ریاست مجلس سنا را به عهده دارد اما دارای حق رأی نیست، مگر این
    که در موقع رأی گیری، تعداد آرا به صورت مساوی تقسیم شده باشد.
    سنا می تواند در صورت غایب بودن معاون رییس جمهور، و یا انجام وظیفه به جای رییس جمهور، یک
    رییس موقت برای خود انتخاب نماید.
    تنها سنا قدرت رسیدگی به پرونده های حقوقی مورد اتهام جرم را داراست: هنگامی که برای این مقصود
    جلسه تشکیل می دهند باید سوگند یاد کنند و یا شهادت بدون سوگند بدهند. اگر رییس جمهور ایالات متحده
    مورد محاکمه قرار گیرد، رییس دیوان عالی ریاست سنا را به عهده می گیرد: و بدون توافق دو سوم از
    اعضای حاضر در مجلس، کسی را نباید محکوم نمود.
    رأی سنا در موارد اثبات اتهام نباید از انفصال از خدمت و سلب صلاحیت از تقبل سمت های دولتی و استفاده
    از مزایای دولتی ایالات متحده فراتر رود. اما فرد محکوم، طبق قانون مورد کیفرخواست، محاکمه، قضاوت
    و مجازات قرار خواهد گرفت.
    23
    ماده 4
    زمان، مکان و طریقۀ برگزاری انتخابات برای تعیین سناتورها و اعضای مجلس نمایندگان در هر ایالت،
    از سوی مجلس قانونگذاری آن ایالت تعیین می گردد؛ اما طبق قانون، کنگره مجاز است در هر زمان این
    مقررات را تغییر داده یا مقررات دیگری تعیین کند،]مگر در محل مربوط به انتخاب سناتورها.[
    کنگره باید حداقل یک بار در سال تشکیل جلسه دهد، ]و این جلسه باید در اولین روز دوشنبۀ ماه دسامبر
    تشکیل گردد،[ مگر طبق قانون، روز دیگری تعیین شود.
    ماده 5
    هر یک از مجلسین، قضاوت درمورد چگونگی برگزاری انتخابات و تعیین صلاحیت اعضا را بر عهده دارد
    که هریک با تشکیل جلسه ای با حضور اکثریت اعضا و رسیدن به حد نصاب این کار را انجام می دهد؛
    اما تعداد کمتری از اعضا در حین مذاکرات می توانند حضور داشته باشند، و می توانند با استفاده از جرایم
    ومجازات هایی که هر یک از مجلسین خود تعیین می کند، اعضای غایب را مجبور به حضور نمایند.
    هر یک از مجلسین می تواند صورت جلسات خود را وضع کرده و برای عدم رعایت نظم از سوی اعضای
    خود، مجازات هایی را در نظر بگیرد؛ و با حضور دو سوم از اعضا، نماینده ای را اخراج نماید.
    هر یک از مجلسین باید گزارشی از صورت جلسۀ خود تهیه، آن را عیناً منتشر نماید، مگر در مورد مسائلی
    که به قضاوت آنان باید پوشیده بماند؛ و موارد موافقت و مخالفت اعضا، در صورت تمایل یک پنجم از
    حضار، در هر یک از دو مجلس باید در این گزارش گنجانیده شود.
    هیچ یک از مجلسین در دورۀ کار کنگره نباید بدون موافقت دیگری بیش از سه روز تعطیل یا تشکیل جلسات
    آن به محل دیگری غیر از محل دو مجلس، انتقال یابد.
    ماده 6
    سناتورها و اعضای مجلس نمایندگان برای خدمات خود پاداشی دریافت می کنند که قانون آن را تعیین کرده
    و خزانه داری ایالات متحده آن را می پردازد. آن ها در همۀ موارد به غیر از خیانت، جنایت و برهم زدن
    صلح، از مصونیت باز داشت، هنگام حضوردر مجلس یا هنگام رفتن به آن یا بازگشت از آن برخوردارند؛
    آن ها به دلیل مباحث و سخنرانی های خود در هر یک از مجلسین، مورد سؤال قرار نمی گیرند.
    هیچ یک از سناتورها یا نمایندگان مجلس در زمان انتخاب در کنگره برای تصدی مقام دیگری تعیین نمی
    شود که درآمد و دستمزد بالاتری داشته باشد؛ و اشخاصی که در مناصب دیگر مشغول انجام وظیفه هستند،
    مجاز به عضویت در مجلس نمایندگان یا سنا در حین خدمت در سمت خود نیستند.
    ماده 7
    قوانین مربوط به افزایش مالیات در مجلس نمایندگان به تصویب می رسد؛ اما سنا می تواند موافقت خود را با
    24
    آن اعلام یا مانند بقیۀ قوانین، متمم هایی به آن اضافه نماید.
    هر لایحه ای که از مجلس نمایندگان و مجلس سنا گذشت، قبل از این که به قانون تبدیل شود باید از نظر
    رییس جمهوری ایالات متحده بگذرد؛ اگر او آن را تأیید کند به امضا می رسد، اما اگر تأیید نکند، همراه با
    ایرادات او به مجلسی که لایحه در آن تنظیم شده، عودت داده می شود که باید در گزارش آن ها قید گردد
    و در مورد آن تجدید نظر شود. اگر بعد از تجدید نظر، با موافقت دو سوم از اعضای آن مجلس تصویب
    گردد، همراه با ایرادات رییس جمهوری به مجلس دیگر فرستاده می شود که در آن جا نیز مورد تجدید نظر
    قرار گرفته و در صورتی که با رأی دو سوم از اعضا تصویب شود، به صورت قانون در می آید. در هر
    صورت، آرای هر دو مجلس با آری و نه مشخص می شود، و نام افرادی که له یا علیه آن رأی داده اند در
    صورت جلسۀ هر یک از مجلسین ثبت می گردد. هر لایحه ای که به رییس جمهوری ارائه شده و تا ده روز
    از سوی او برگشت داده نشود )به استثنای یکشنبه(، به منزلۀ آن است که او آن را امضا نموده، تبدیل به
    قانون می گردد، مگر این که به علت دورۀ تعطیلی کنگره باز گشت داده نشود که در آن صورت به قانون
    تبدیل نمی شود.
    هرحکم، قطعنامه یا رأیی که نیاز به توافق سنا و مجلس نمایندگان داشته باشد )مگر در مورد دورۀ تعطیلی(
    باید به استحضار رییس جمهوری ایالات متحده رسانده شود؛ و قبل از این که به اجرا درآید، باید از سوی
    او تأیید گردد، و یا اگر مورد تأیید او قرار نگرفت، طبق مقررات و محدودیت های مربوط به لوایح، باید از
    سوی دو سوم از اعضای سنا و مجلس نمایندگان مورد تصویب قرار گیرد.
    ماده 8
    کنگره در موارد زیر اختیار دارد:
    وضع و جمع آوری مالیات، حقوق گمرکی، مالیات بر واردات و مالیات غیر مستقیم، پرداخت دیون، تأمین
    بودجۀ تدافعی مشترک وتأمین رفاه عمومی ایالات متحده؛ اما میزان کلیۀ حقوق گمرکی، مالیات بر واردات و
    مالیات های غیر مستقیم باید در سراسر ایالات متحده یکسان باشد؛
    در خواست وام به اعتبار ایالات متحده؛
    تنظیم تجارت با کشورهای خارجی، و میان ایالات متعدد، و با قبایل سرخپوستان؛
    ایجاد قوانین یکسان برای تابعیت، و قوانین یک شکل در مورد ورشکستگی در سراسر ایالات متحده؛
    ضرب سکه ]و چاپ اسکناس[، تعیین ارزش آن و ارزش ارز خارجی، و تثبیت استاندارد مربوط به اوزان و
    مقیاسات؛
    اعمال مجازات در موارد جعل اسناد و پول رایج ایالات متحده؛
    25
    ایجاد دفاتر پستی واحداث راه ها؛
    ترویج پیشرفت علم و هنرهای کاربردی، از طریق تضمین حفظ حقوق معنوی نوشته ها واختراعات برای
    نویسندگان و مخترعان؛
    ایجاد دادگاه های بدوی؛
    تشخیص حدود دزدی های دریایی و جنایاتی که در آب های بین المللی صورت می گیرد، و ارتکاب جرم بر
    علیه قوانین کشورها، ومجازات آن؛
    اعلام جنگ، اعطای مجوز ورود به جنگ و اقدامات تلافی جویانه، و تعیین مقررات بازداشت در دریا و
    خشکی؛
    تشکیل ارتش وحمایت از آن، اما اختصاص پول به آن امر نباید از دوسال طولانی تر شود؛
    ایجاد و نگه داری نیروی دریایی؛
    تهیۀ قوانین مربوط به اداره و مقررات نیروهای زمینی و دریایی؛
    فراخوان نیروهای شبه نظامی برای به اجرا درآوردن قوانین کشور، سرکوب شورش و دفع تهاجم؛
    تأمین تشکل، مسلح کردن وانضباط نیروهای شبه نظامی، و ادارۀ بخشی از آنان که به خدمت ایالات متحده
    در می آیند، و تعیین افسران و اختیار تربیت وآموزش نیروهای شبه نظامی طبق مقررات مصوب کنگره، به
    ایالات سپرده می شود؛
    اختیار انحصاری در اجرای قانون در این منطقه )که فراتر از 10 مایل مربع نمی رود( که با واگذاری بخش
    هایی از برخی ایالات و پذیرفتن کنگره صورت می گیرد، مقر دولت ایالات متحده خواهد بود، و در کلیۀ
    مکان هایی که برای ایجاد و برپایی قلعه های نظامی، پایگاه های دریایی، انبار مهمات، زرادخانه، تعمیرگاه
    کشتی، و سایر بناهای مفید در نظر گرفته می شود، اعمال قدرت و نفوذ دارد؛ و
    ایجاد و وضع کلیۀ قوانین ضروری ومناسب برای به اجرا درآوردن این اختیارات، و دیگر اختیاراتی که از
    سوی این قانون اساسی به کنگره واگذار گردیده در مورد دولت ایالات متحده یا هر اداره و مقام آن.
    ماده 9
    مهاجرت یا وارد کردن این گونه اشخاص در صورتی که ایالات فعلی آن را قبول دارند، نباید از سوی کنگره
    تا قبل از سال یک هزار وهشتصد و هشت ممنوع اعلام گردد، اما مجاز است مالیات یا عوارض گمرکی
    26
    برای وارد کردن این اشخاص در نظر گرفته شود که از 10 دلار تجاوز نکند.
    امتیاز داشتن حکم احضار به دادگاه نباید معلق شود، مگر هنگام شورش یا هجوم که مستلزم امنیت عمومی
    گردد.
    هیچ لایحه ای برای محرومیت از حقوق اجتماعی یا قانونی که عطف به ما سبق نماید، نباید تصویب گردد.
    هیچ مالیالت سرانه ای ]یا سایر مالیات های مستقیم[ وضع نمی شود، مگر در تناسب با سرشماری یا شمارش
    برای اخذ آن.
    کالاهای صادره از ایالات، مشمول پرداخت مال

نظر شما راجع به این نت‌نشر چیست؟